FIFA moet misbruik arbeidsmigranten serieus aanpakken nu kwalificatiewedstrijden voor WK Voetbal in Qatar beginnen

Deze week beginnen de kwalificatiewedstrijden voor het Wereldkampioenschap Voetbal dat in 2022 in Qatar plaatsvindt. Amnesty International roept de FIFA op om haar invloed te gebruiken zodat Qatar een einde maakt aan het misbruik van arbeidsmigranten uit landen als Nepal, India en Bangladesh.

In een brief aan FIFA-president Gianni Infantino vraagt Amnesty de FIFA om haar verantwoordelijkheden na te komen en de mensenrechtenrisico’s die verbonden zijn aan het toernooi te voorkomen of te beperken. Amnesty dringt er bij de KNVB, staf, de spelers van het Nederlands elftal en alle betaalde voetbalclubs en supportersverenigingen op aan om deze oproep te steunen.

Arbeidsmigranten in Qatar

In de afgelopen jaren, en onder grote publieke druk, voerde de overheid van Qatar een aantal belangrijke hervormingen door in de arbeidswetgeving. Die worden echter vaak niet toegepast en nageleefd waardoor duizenden arbeiders slachtoffer blijven van uitbuiting. Zo werken arbeidsmigranten veel meer uren dan is toegestaan, worden salarissen te laat of helemaal niet uitbetaald, hebben arbeidsmigranten moeilijk toegang tot de rechtbank en mogen zij zich niet organiseren in vakbonden om gezamenlijk te strijden voor betere werkomstandigheden.

Recent deed de Qatari Shura Council, een adviesraad, een aantal aanbevelingen die, indien geaccepteerd, veel van de verbeteringen zouden terugdraaien, waaronder het opnieuw opleggen van beperkingen voor arbeiders om van werkgever te veranderen en het land te kunnen verlaten.

‘Het WK zou gewoonweg niet mogelijk zijn zonder de arbeidsmigranten, die 95 procent van de beroepsbevolking in Qatar vormen’, zegt Dagmar Oudshoorn, directeur van Amnesty Nederland. ‘Ze werken aan de bouw van stadions en andere WK-faciliteiten, de aanleg van wegen en de metro, in de horeca en de beveiliging. Dit toernooi leunt op het harde werk van mannen en vrouwen die duizenden kilometers hebben gereisd om hun families te onderhouden. Maar nog te vaak wordt het verblijf voor deze arbeiders in Qatar gekenmerkt door misbruik en uitbuiting.’